Agresywny dwutlenek węgla powoduje korozję betonu oraz systemów rurowych i zbiorników ciepłej wody wykonanych ze stali czarnej. Produkty korozji powodują, że woda staje się nieprzejrzysta i przybiera rdzawy odcień.

Dwutlenek węgla często występuje w wodzie surowej na obszarach, na których występują odwapnione warstwy gleby. Niedobór wapnia powoduje, że nie dochodzi do neutralizacji dwutlenku węgla.

Rozwiązanie

Agresywny dwutlenek węgla można zneutralizować w filtrze ciśnieniowym za pomocą materiału filtracyjnego na bazie wapnia o nazwie Magno-Dol. W szczególnych przypadkach agresywny dwutlenek węgla można odgazować poprzez intensywne napowietrzanie.

Obecność jonów amonowych może być oznaką aktywności mikrobakteryjnej w wodzie i może być wynikiem nawożenia, zanieczyszczenia lub może mieć podłoże geologiczne.

Rozwiązanie

Jon amonowy można zredukować za pomocą procesu biologicznego, w którym jest przekształcany pośrednio w azotyn i docelowo w azotan.

Proces ten wymaga dużego zapotrzebowania na tlen i odpowiedniej ilości materiału filtracyjnego składającego się z piasku kwarcowego lub porowatego materiału filtracyjnego na bazie wapnia.

Arsen jest pierwiastkiem naturalnym związanym odpowiednim ze środowiskiem geochemicznym. Arsen występuje w dwóch formach o różnych stopniach utlenienia, As (III) i  As (V), z których As (III) jest bardziej trujący, trudniejszy do usunięcia z wody i bardziej rozpowszechniony.

WHO oceniła, że arsen stanowi zagrożenie zdrowotne po spożyciu i uważa się, że między innymi jest   przyczyną raka skóry.  

Wzrastająca ilość wytycznych wydawanych przez właściwe instytucje (dotyczące obniżenia  dopuszczalnego progu z 50 do 5  µg/l za stacją uzdatniania wody) powoduje, że dla wielu źródeł wody  będzie konieczne zastosowanie specjalnego uzdatniania, aby spełnić wymagania jakościowe.

Możliwe rozwiązania

Jeśli  wartość graniczna arsenu w wodzie pitnej została przekroczona,  rozsądnym i niedrogim rozwiązaniem jest optymalizacja uzdatniania wody.  Arsen ulega adhezji do związków żelaza i wraz z nimi jest odfiltrowany. W ujęciach o nie wystarczającej ilości żelaza w wodzie surowej  dla wywołania tego procesu zawartość żelaza może  być zwiększana przez dodanie chlorku żelaza lub siarczanu żelaza z jednoczesnym zastosowaniem granulatów tlenku żelaza jako materiału filtracyjnego. 

Jest to niedrogie rozwiązanie problemu związanego z arsenem, a metoda jest stosowana, gdy stężenie arsenu nieznacznie przekracza dopuszczalną zawartość. Jednak wiąże się to z zapewnieniem wystarczającej przepustowości filtrów dla tej dodatkowej ilości żelaza wprowadzonego do wody surowej.   

Alternatywnie, stężenie arsenu można zredukować przez filtrację adsorpcyjną w filtrze ciśnieniowym ze specjalnym materiałem filtracyjnym na bazie wodorotlenku żelaza. Dozowanie chlorku żelaza lub siarczanu żelaza oraz użycie granulatu tlenku żelaza jako materiału filtracyjnego to rozwiązania, które zdobywają coraz większe uznanie. Grundfos oferuje oba rozwiązania, a ich wybór zależy od rzeczywistych warunków.

Aby zmierzyć ogólną ilość bakterii w wodzie pitnej, należy oznaczyć ich liczebność. Oznacza to całkowitą liczbę bakterii wyhodowanych w temperaturze odpowiednio 22°C i 37°C.

W temperaturze 22°C występują bakterie, które normalnie nie wywołują chorób. Liczba bakterii wyhodowanych w temperaturze 37°C wskazuje na obecność obcych bakterii, które często powodują choroby. Dlatego liczba ta musi być niska. W wodzie pitnej mogą rozwijać się mikroorganizmy, m.in. bakterie, wirusy, glony i grzyby.

Rozwiązanie

Rozwój bakterii można skutecznie ograniczyć za pomocą światła ultrafioletowego, ponieważ mikroorganizmy są bardzo wrażliwe na promieniowanie UV. Światło ultrafioletowe o długości fali 254 nm (nanometrów) zabija bakterie, wirusy, glony i grzyby poprzez rozkład DNA mikroorganizmów. Dezynfekcję z zastosowaniem promieniowania UV można stosować praktycznie do wszystkich rodzajów wody.

Wody gruntowe często zawierają dużą ilość soli wapnia i magnezu, które powodują twardość wody. Zmiękczanie wody usuwa twardość i zapobiega osadzaniu się kamienia w rurach i instalacjach wodociągowych. 

Rozwiązanie

Jeśli wymagana jest określona twardość wody, technologia nanofiltracji może zapewnić jej częściowe zmiękczenie bez konieczności stosowania środków regenerujących. Całkowitą twardość można usunąć za pomocą urządzenia zmiękczającego wodę. 

Siarkowodór i metan występują w wielu miejscach w wodach gruntowych i powstają w wyniku rozkładu substancji organicznych w warunkach beztlenowych.

Oba gazy powodują różne problemy dla przedsiębiorstw wodociągowych. Złoże filtracyjne zatyka się śluzem bakteryjnym (biofilmem), co powoduje redukcję zawartości tlenu w wodzie. Często też nieprzyjemny zapach jest oznaką obecności bakterii. W niektórych przypadkach odpowiednie bakterie mogą wytwarzać siarkowodór i metan.

Ważne jest, aby usunąć cały siarkowodór i metan, ponieważ resztkowa ilość tych gazów rozpuszczonych w wodzie utrudni późniejsze usuwanie żelaza i amoniaku.

Rozwiązanie

Zarówno siarkowodór, jak i metan można usunąć poprzez silne utlenianie wody. Utlenianie odbywa się poprzez napowietrzanie powodując wzrost rozpuszczonego tlenu w surowej wody.

Żelazo i mangan często stanowią główny problem sieci wodociągowych ze względu na powodowane przez te substancje przebarwienia prania i urządzeń sanitarnych u konsumenta. Typowymi oznakami zwiększonej zawartości żelaza i manganu w wodzie są kolor rdzawy (słomkowy) lub ciemna woda o metalicznym posmaku. 

Woda surowa może zawierać różne rodzaje związków żelaza spotykane w zależności od regionu kraju. Dlatego filtracja z zastosowaniem złoża piaskowego nie zawsze jest wystarczająca. Może być zatem konieczne zastosowanie innych metod w celu zapewnienia ciągłej dostawy wody pozbawionej żelaza. Różnic tych nie widać w zwykłych analizach składu wody, lecz wymagają one wiedzy i doświadczenia w celu określenia rodzaju związków żelaza oraz wyboru metody uzdatniania.

Rozwiązanie

Po utlenianiu żelazo i mangan można odfiltrować za pomocą filtracji piaskowej. Materiały filtracyjne stosowane do usuwania żelaza to Gravel lll i Nevtraco l.

Do usuwania manganu stosuje się materiał filtracyjny Hydrolit-Mn. Ponadto złoże filtracyjne Demantex okazało się bardzo skutecznym materiałem filtracyjnym do usuwania manganu, nawet w trudnych warunkach przy niskich wartościach pH, gdzie stosowanie wielu innych rodzajów złóż filtracyjnych jest nieskuteczne.

Zanieczyszczenie wody pitnej pestycydami wiąże się głównie z historycznym stosowaniem produktów takich jak Caseron G i Prefix G służących do zwalczania chwastów. Produkty te zawierają dichlobenil, który rozkłada się do substancji 2,6-dichlorobenzonitryl (BAM). Obecnie przedsiębiorstwa wodociągowe rutynowo analizują wodę surową pod kątem zawartości szerokiej gamy pestycydów, a ich pozostałości są wykrywane w wielu studniach głębinowych.

Zanieczyszczenie PFAS pochodzi z różnych źródeł przemysłowych i środowiskowych i jest coraz częściej monitorowane ze względu na swoją trwałość oraz potencjalny wpływ na zdrowie.

Rozwiązanie

Pestycydy takie jak BAM są skutecznie redukowane przy użyciu filtrów ciśnieniowych z węglem aktywnym. Węgiel aktywny to naturalny materiał produkowany z węgla kamiennego, drewna lub łupin orzecha kokosowego i jest szeroko stosowany do usuwania pestycydów oraz innych substancji organicznych z wody pitnej.

PFAS można usuwać za pomocą węgla aktywnego lub poprzez wymianę jonową za pomocą żywic selektywnych na PFAS. Wybór rozwiązania zależy od poziomów stężenia oraz konkretnych związków z grupy PFAS obecnych w wodzie.

Rozwiązanie

Siarczany, chlorki i fluorki zawarte w wodzie pitnej można zredukować przez zastosowanie nanofiltracji. 

Technologia nanofiltracji jest celowo stosowana do pełnej lub częściowej redukcji niepożądanych składników wody. Proces nanofiltracji przebiega zazwyczaj pod ciśnieniem niższym niż siedem bar, co skutkuje niższym zużyciem energii.

Nanofiltracja to technologia membranowa, która pod względem zasady działania i budowy urządzeń jest bardzo podobna do technologii odwróconej osmozy. Zadaniem membrany nanofiltracyjnej przede wszystkim jest usuwanie jonów dwuwartościowych i większych cząsteczek.